آن چه آمار رسمی در آلمان نشان می‌دهد،حدود ۷۲ هزار نفر در آلمان فاقد بیمه درمانی هستند. این در حالی است که، سازمان‌های امدادی از جمله «پزشکان جهان» معتقدند تعداد واقعی افراد بدون بیمه بسیار بیشتر است و ممکن است به چند صد هزار نفر برسد. به گفته این سازمان‌ها، این روند افزایش را نیز نشان می‌دهد.
کمک دفترمالتزراشتوتگارت به بیماران فاقد بیمه:
در یکی از مراکز «پزشکی مالتزر برای افراد بدون بیمه درمانی» در اشتوتگارت، بیمارانی که امکان استفاده از سیستم معمول درمانی را ندارند، به صورت رایگان و عمدتاً ناشناس معاینه و درمان می‌شوند. یکی از پزشکان داوطلب این مرکز، ولفگانگ اشتایگ‌لدر، پزشک عمومی بازنشسته است.اشتایگ‌لدر تأکید می‌کند،به طور نمونه، زخم‌ها در بیماران دیابتی معمولاً دیرتر بهبود پیدا می‌کنند و در صورت نبود مراقبت پزشکی منظم، احتمال بروز عوارض جدی و حتی خطرناک افزایش می‌یابد.
کمک‌ها،تنها فقط به افراد بی‌خانمان یا مهاجران خلاصه نمی‌شود:
در مرکز اشتوتگارت، تعداد مراجعه‌کنندگان طی دو دهه گذشته سه برابر شده است. بسیاری از بیماران از کشورهای خارج از اتحادیه اروپا یا کشورهای عضو اتحادیه اروپا هستند، اما گروه‌های دیگری نیز به این مراکز مراجعه می‌کنند؛ از جمله بی‌خانمان‌ها، افراد فاقد وضعیت اقامتی معتبر، دانشجویان، بازنشستگان و افراد خوداشتغال که توان پرداخت حق بیمه درمانی خود را ندارند. این درحالی است که، بسیاری از بیماران نیز ترجیح می‌دهند ناشناس بمانند؛ ترس، احتیاط یا احساس شرم از جمله دلایل این تصمیم عنوان شده است.
بدهی‌های بیمه؛ یکی از موانع بازگشت به سیستم درمانی:
یکی از بیماران این مرکز، مردی ۶۰ ساله از کرواسی است که پنج سال به عنوان خوداشتغال در پروژه‌های ساختمانی در آلمان کار کرده بود. او به توصیه کارفرمای خود یک بیمه درمانی مسافرتی خصوصی گرفته بود و تلاش کرده بود وارد بیمه درمانی قانونی آلمان شود، اما موفق نشد. پس از شیوع کرونا و کاهش فعالیت‌های شغلی، او دچار حمله قلبی و آمبولی ریه شد. هزینه بستری او در بیمارستان حدود ۴۲۰۰ یورو بود؛ مبلغی که هنوز آن را به صورت اقساط پرداخت می‌کند. او می‌گوید اگر اکنون بخواهد وارد بیمه درمانی قانونی یا خصوصی شود، باید حق بیمه مربوط به ۱۰ سال گذشته را نیز پرداخت کند؛ مبلغی که توانایی پرداخت آن را ندارد.
تلاش برای بازگرداندن افراد به سیستم درمانی:
گفتنی است، در کنار این مرکز درمانی، یک مرکز کلیرینگ (Clearingstelle) نیز فعالیت می‌کند. کارکنان این بخش تلاش می‌کنند وضعیت بیمه‌ای هر بیمار را بررسی و راهی برای بازگرداندن او به سیستم عادی درمانی پیدا کنند.
بسیاری از مراجعه‌کنندگان به دلیل پیچیدگی سیستم درمانی و موانع اداری نمی‌دانند از چه مسیری باید برای دریافت بیمه اقدام کنند. در همین حال،مددکاران اجتماعی با بررسی شرایط هر فرد، به دنبال راه‌حل مناسب می‌گردند.
افزایش سه‌برابری مراجعه‌کنندگان:
مرکز درمانی مالتزر در جنوب اشتوتگارت با افزایش قابل توجه مراجعه‌کنندگان روبه‌روست. تعداد بیماران این مرکز در دو دهه گذشته از ۱۴۵ نفر به ۴۱۳ نفر رسیده است؛ یعنی تقریباً سه برابر شده است. رگینه مارتِیس، مسئول بخش مربوط به مالتزر، می‌گوید مرکز دیگر فضای کافی ندارد و برای گسترش فعالیت‌های مشاوره‌ای به دنبال محل‌های مناسب است. به گفته او، بیماران با طیف بسیار گسترده‌ای از مشکلات پزشکی مراجعه می‌کنند؛ از عفونت‌های تنفسی گرفته تا حمله قلبی. در میان آنها زنان باردار و حتی بیمارانی که در مراحل پایانی بیماری قرار دارند و به مراقبت‌های تسکینی نیاز دارند نیز دیده می‌شوند.
هدف فقط درمان موقت نیست:
به گفته مسئولان این مرکز، درمان فوری بیماران تنها بخشی از کار است. هدف مهم‌تر این است که افراد بدون بیمه بتوانند در نهایت دوباره به سیستم رسمی بیمه درمانی آلمان وارد شوند. رگینه مارتِیس می‌گوید تلاش‌های مرکز در این زمینه نتایج مثبتی داشته است و حدود نیمی یا حتی بیش از نیمی از مراجعه‌کنندگان در نهایت موفق می‌شوند دوباره تحت پوشش بیمه درمانی قرار بگیرند. با این حال، افزایش شمار افرادی که بدون بیمه درمانی زندگی می‌کنند نشان می‌دهد که حتی در کشوری مانند آلمان، بخشی از جامعه ممکن است به دلایل اقتصادی، اداری، اقامتی یا شغلی از سیستم رسمی درمانی خارج شوند؛ افرادی که در صورت بیماری، ناچارند برای دریافت ابتدایی‌ترین خدمات پزشکی به مراکز خیریه و داوطلبانه مراجعه کنند.
این گزارش برگرفته از مطلبی در ویبسایت خبری تاگزشاو است.
